1.
ช่วงหลังมานี้เกมดนตรี (Rhythm game) สร้างรูปแบบเฉพาะอันเป็นเอกลักษณ์ของตัวเองขึ้นมาได้อย่างสวยงาม โดยมีเกมหัวหอกอย่าง guitar hero ตามมาด้วย rock band และน้องใหม่ wii music และก็หมดข้อสงสัยกันไปตั้งนานแล้วด้วยว่า เกมเหล่านี้เล่นสนุกจริง สามารถทำให้คนทั่วไปเข้าถึงความสวยงามของดนตรีในฐานะ “ผู้เล่น(ดนตรี)” ได้โดยไม่ต้องเล่นเครื่องดนตรีได้อย่างแตกฉาน เพียงแต่แม่นจังหวะจะโคน (tempo) บวกกับการฝึกฝนตามสภาพแต่ละคน
2.
โดยส่วนตัว ผมเป็นคนชอบเล่นกีตาร์ร้องเพลง เล่นไม่เก่ง แต่ก็สามารถมีความสุขกับเสียงดนตรีของตัวเองได้ในระดับหนึ่ง
ผมชอบบีทเทิ้ล เนอร์วาน่า กันส์แอนด์โรส โอเอซิส
ในช่วงแรกที่เกมดนตรีเหล่านี้ออกวางแผง แถมมาพร้อมกับจอยกีตาร์ เพื่อนๆ ผมต่างตอบรับกระแสกันเป็นอย่างดี ยกตัวอย่างหน่อยดีกว่า
เพื่อน “โห เมื่อคืนโซโล่ แบดคอมปานีได้ 90% คะแนนช่างหัวมัน แต่เข้าใจแล้วเว้ย ว่ามือกีตาร์ลีด นี่มันรู้สึกยังไง น้ำตาแทบไหล เนียนกิ๊ก เนียนกิ๊ก”
ผม “เหรอ อืม ยืมจอยกีตาร์หน่อยดิ”
เพื่อน “…..”
3.
ผมเริ่มเข้าใจแล้วว่า เกมนี้จะให้ความรู้สึกอย่างไรนั้น ขึ้นอยู่กับว่าผู้เล่นนั้นรู้สึกอย่างไรกับดนตรี และที่สำคัญความเป็น “ดนตรี” หรือความเป็น “เพลง” ก็ถูกความเป็น “เกม” ตีแผ่โครงสร้างของมันออกมาเปลือย จนผู้คนทั่วไปสามารถยลโฉมได้โดยง่าย
4.
ผมจะไม่สรุปอะไรทั้งนั้น เกี่ยวกับเกมดนตรี เอาเป็นว่าทุกวันนี้ ผมมักจะเล่นกีตาร์(ของจริง) ร้องเพลง Hey jude ซักหนึ่งรอบก่อนไปทำงาน และบางที บางวันที่กลับบ้านไม่ดึกนัก ผมก็จะโซโล่ through the fire and frames จากเกม guitar hero (มันต้องเกิน 70% ซักวันแหละน่า)
